okuldan gelip, önlüğümü çıkarı kendimi sokağa attığım, hatta tek problemimin ağacın arkasına saklanan iki kişinin kim olduğunu çanak çömlek patlamaksızın tahmin etmek olduğun günleri nasıl özledim.
ertesi günkü ev ödevini yetiştirememenin telaşını yaşadığım günleri, beslenme saatinin ne zaman geleceğini beklediğim dakikaları, hatta acaba annem bu sefer beslenme çantama ne koydu, hangi silgi daha kokulu, dedem bana o çikolotadan alı yine çantama atmış mıdır sorularının benim hayatımın karmaşası olduğu günleri özlemekten öte tekrar yaşamak istiyorum.


ama büyüdüm, üzgünüm ki büyüdüm.
ama problemlerim benden daha çok boy attı, benden hızlı büyüdü.
artık sorunlar beynime değil, ruhuma, kalbime hasar veriyor.